เราก็มีนิทานธรรม เรื่องความอยากของกบ มาเล่าสู่กันฟังค่ะขอบคุณเรื่องเล่านิทานโดนใจโดยวัดป่าสุคะโตค่ะ กาลครั้งหนึ่งมีกบที่อาศัยอยู่ในวัดแห่งหนึ่ง ทุกเช้ามันจะเห็นพระเดินออกไปบิณฑบาตทุกๆ วัน อยู่มาวันหนึ่ง มันเห็นพระออกไปบิณฑบาตไม่นานก็กลับพร้อมด้วยข้าวของมากมาย กับข้าวและขนมเต็มยามมันจึงคิดว่า เป็นพระนี่ก็ดีเหมือนกันนะ ดีกว่าเราเป็นไหนๆ ให้เดินไปบิณฑบาตแป๊บเดียวก็ได้อาหารมาตั้งมากมายหลังจากพระฉันอาหารเสร็จแล้ว ท่านก็นำเศษอาหารมาโปรยให้ไก่กิน กบเห็นเข้าก็คิดอยากเป็นไก่ขึ้นมาบ้าง เป็นไก่นี่ก็ดีกว่าพระอีกไม่ต้องเดินไปหากินไกลๆ ถึงเวลาโดยข้าวให้กินสบายดีจริงๆ

ทันใดนั้นมีหมาวัดอยู่ตัวนึงเห็นไก่กำลังจิกอาหารกินอย่างเพลิดเพลิน จึงมาไล่ไก่จนแตกกระเจิงไป

กบเห็นเข้าก็อยากจะเป็นหมาขึ้นมาอีกเป็นหมานี่ก็สนุกไม่เบา สามารถรังแกไก่เล่นสนุกดี ทำอย่างไรเราจึงจะได้เป็นหมาน้อ ขนาดกำลังคิดเพลินๆ อยู่ ด้านเด็กวัดคนนึงก็เห็นหมาไล่ไก่เข้าก็เกิดความหมันไส้ จึงคว้าไม้ไล่หมาร้องลั่นวัด

กบเห็นเข้าถึงกับเปลี่ยนความคิด เรานึกว่าเป็นหมาจะเก่งที่แท้ก็สู้เด็กไม่ได้ ขนาดเป็นเด็กยังน่ากลัวขนาดนี้ ถ้าโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจะน่ากลัวขนาดไหน เราน่าจะเป็นคนดีกว่า กบคิดฟุ้งซ่านไปอีก หลังจากเด็กวัดไล่หมาแล้วก็มานั่งพักเหนื่อยใต้ร่มไม้ ขณะนั้นมีแมลงวันหลายตัว ตอมแขน ตอมขา ตอมหัวเด็กวัด จึงปัดแมลงวันให้วุ่นไปหมด เมื่อทนรำคาญไม่ได้ก็ลุกหนีไป พลางบ่นว่า รำคาญจริงๆ ตอมได้ ตอมดี พวกแมลงวันพวกนี้จริงๆ

กบได้ยินเสียงเด็กวัดบ่น ก็เลิกคิดอยากเป็นคนทันที สู้เป็นแมลงวันก็ไม่ได้ แม้แต่คนยังต้องเดินหนี เป็นคนนึกว่าจะเก่งที่แท้ก็แพ้แมลงวันตัวเล็กนิดเดียว เป็นแมลงวันถ้าจะดีเป็นแน่ ขณะที่กำลังคิดเพลินๆ อยู่ แมลงวันตัวหนึ่งบินผ่านหน้ามันพอดี มันใช้ลิ้นตวัดแมลงวันตัวเข้าปากไปนั้น โดยสัญชาตญาณของมัน กบสัมผัสแมลงวันเท่านั้น มันก็คิดขึ้นมาได้ถึงกับรำพึงรำพันว่า ที่จริงแล้วเป็นเราเองดีที่สุด

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าจงยินดีและพอใจในสิ่งที่เรามีแล้วชีวิตจะมีความสุข

เรียบเรียงโดย : captainpiadd

แหล่งที่มา : pasukato